خدايا

خدايا بحران زده ام

نميدونم به کجا رو کنم

به چپ و راست رو ميکنم

به پس و پيش و فقط ظلمت را می بينم

به درون رو ميکنم، ستاره ای می بينم

ای خدا، تو آن ستاره ای ، و اگر تو با مني، درون منی، کنار من هيچ نيرويی در اين دنيا نمی تواند مرا شکست دهد

هر چه جلال است، از آن توست

ای خدا، حتی اگر در هياهوی روز مرگی تو را از ياد ببرم و تو مرا فراموش نخواهی کرد ای خدا

تو در تمامی مشکلات و دشواری های زندگيم، نيرو و اقتدار منی

پس ای خجسته، مرا موفق گردان

تا چيزی نگويم، کاری نکنم تا از دستم آرزورده بشی

که مايه خشنودی تو نشود

خدايا اميدمون به

 دیگه کابوس زمستون نمی بین                    توی خواب گلهای حسرت نمی چینی

 دیگه خورشید چهرتو نمی سوزونه               جای سیلیهای باد روش نمی مونه  

 دیگه بیدار نمیشی با نگرونی                      یا با تردید که بری یا که بمونی

 رفتی و آدمکارو جا گذاشتی                        قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی

 اینجا قهرا سینه ها با مهربونی                    تو  تو جنگل نمی تونستی بمونی

 دلت رو بردی با خود به جای دیگه               اونجا که خدا برات لالایی میگه

 میدونم می بینمت یه روز دوباره                  توی دنیایی که آدمک نداره

 خوابیدی بدون لالایی و قصه                      بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه

 دیگه کابوس زمستون نمی بینی                  توی خواب گلهای حسرت نمی چینی

 دیگه خورشید چهرتو نمی سوزونه              جای سیلیهای باد روش نمی مونه  

 دیگه بیدار نمیشی با نگرونی                     یا با تردید که بری یا که بمونی

 رفتی و آدمکارو جا گذاشتی                       قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی

 اینجا قهرا سینه ها با مهربونی                   تو  تو جنگل نمی تونستی بمونی

 دلت رو بردی با خود به جای دیگه              اونجا که خدا برات لالایی میگه

 میدونم می بینمت یه روز دوباره                 توی دنیایی که آدمک نداره